Me costó llegar hasta la cima de la colina a las afueras del pueblo, cargado con el saco y la pala.
Dejé el saco junto al árbol que haría de cruz.
Y me puse a cavar mi tumba.
Tiempo después, la tierra estaba abierta. Su fresca fragancia natural me recordó, por contraste, la corrupción de todo lo que lentamente se pudre fuera, sobre su superficie.
Abrí el saco repleto y, una por una, fui sacando mis motivaciones.
Todas tan rancias, absurdas…
Casi intangibles por su esencia irreal.
Fueron cayendo. Las escuchaba chocar contra el fondo.
Después seguí sacando y arrojando todos mis recuerdos, que por miles se apretujaban dentro del saco. De todas las formas, tamaños, edades y colores; casi al completo cubiertos de enquistados sentimientos, como parásitos imposibles de arrancar.
Todas las personas que alguna vez había conocido estaban allí, evocadas de nuevo en cuanto tocaba el recuerdo; retornaban por un instante de los abismos del tiempo para volver al seno de la tierra. Tantos, tantos recuerdos… que parecían infinitos. Al final, el último de ellos cayó también en la tumba. En un lugar mejor, allí quedarían todos.
Sin excepción.
Mientras iba vaciando el saco, un malestar creciente, indeterminado, iba apoderándose de mi cuerpo. Sentía golpes, arañazos internos. Cada vez más fuertes, y desesperados.
Sabía lo que eran.
Lo que deseaban.
Pero hasta ese momento me había resistido a tomar la inevitable decisión. Era un acto que sólo yo podía ejecutar del modo adecuado. Así que me quité la camisa, tomé una pequeña rama y me la puse entre los dientes. Clavé las rodillas junto a mi tumba y respiré hondo. Los golpes por dentro eran frenéticos. También sabían lo que iba a ocurrir.
Palpé con ambas manos mis costillas flotantes, para localizarlas con precisión. Debía ser tan rápido como pudiese. Así que hundí con fuerza los dedos bajo ellas, intentando asirlas antes de que fuera inasumible.
El dolor me electrocutó.
Noté el calor líquido de la sangre. La rama quebrándose entre mis dientes.
Tiré hacia ambos lados. La carne se abría. Los golpes acompañaban la canción del dolor indescriptible. Grité de forma que sentí la garganta romperse, sin soltar la tenaza de los dientes. Mi mente voló como un cuervo enloquecido, pero antes de desaparecer me iluminó con un destello que reflejaba que, si no continuaba, si me rendía ahora… todo habría sido en vano.
Volqué los restos de fuerza en mis brazos. Y tiré todavía más.
Las costillas crujieron. El pecho no se abrió del todo, pero casi.
Y una corriente salvaje de emociones saltó al exterior, precipitándose en ansioso frenesí hacia el interior de la tumba.
No podían aguantar el estar lejos de cuanto allí descansaba ahora.
Mientras me desmayaba, mi último pensamiento fue más una expresión horrorizada y sorprendida ante lo que acababa de ver:
Jamás imaginé que fueran a ser unas cosas así.
Me despertó la fría luz del alba. No sentía nada. Me palpé el pecho con urgencia.
Se había cerrado como dos manos que entrecruzan sus dedos.
Algo llamó la atención a mi lado y giré la cabeza para verlo. Era un pequeño animal palpitante. O eso me pareció, hasta que me fijé mejor: era un órgano.
Era mi corazón.
Se había quedado a pocos centímetros del borde de la tumba, su destino. Parecía una vieja fruta marchita… arrugada. Lo tomé con cuidado entre mis manos; notando de inmediato la calidez de su débil palpitación, como un eco moribundo de épocas extintas largo tiempo atrás.
Lo dejé caer en la oscuridad. No volvería a verlo jamás.
Me puse la camisa y me acerqué a coger el saco. Aún quedaban en su interior algunos pensamientos inútiles, también un puñado de ilusiones que, bajo la luz de este amanecer, se me antojaron ridículas, patéticas…
Acabé de vaciar el saco en el interior de mi tumba, y lo arrojé a un lado. Cogí de nuevo la pala y me dispuse a devolver la tierra a la tierra. Desde el interior del agujero subía un murmullo, un bullir de sonidos extrañísimos que deseaban ser observados.
Pero me resistí, y ni una de mis miradas cayó sobre lo que allí ocurría.
No tenía derecho a mirar, porque nada de aquello me pertenecía. Era algo íntimo de otra persona; alguien que ya no existía.
Así que comencé a echar tierra, intentando mantenerme lejos de todo lo que estaba escuchando.
Sé que no tardó poco en llegar el momento de dar la última palada sobre el firme de tierra, pero lo conseguí. Nadie podría descubrir a simple vista que allí, junto al árbol, había una tumba. Tiré la pala tan lejos como pude en un despeñadero cercano y recompuse un poco mi aspecto, mis ropas. Después, inicié el descenso de la colina.
Sin mirar atrás.
Mi paso era firme. Mi mente un arroyo que bajaba entre las rocas. El pueblo despertaba a lo lejos, con la noche aún detrás suya. Por el sendero ascendía una persona apoyándose en un bastón. Una persona con la que coincidí en el pasado que, al verme, sonrió. Cuando estuvimos cerca me dijo:
–¡Hombre, Luis! Tú también has madrugado ¿eh?
–No conozco a ningún Luis –le respondí. ¿Y tú? ¿Conoces realmente a algún Luis?
El hombre se quedó con la boca abierta, y retrocedió un paso ante el puñetazo de la sorpresa.
–¿Cómo… has… –comenzó. Pero yo le corté, acercándome a su oído, ignorando su sobresalto, para susurrarle:
–Nunca hables con desconocidos, porque nunca sabrás hasta qué punto pueden ser…
No humanos.
Y continué mi descenso, sintiendo cómo en su cabeza ese conocido que nunca lo fue pensaba que me había vuelto loco, que algo grave me había ocurrido. Pobre ignorante de tantas cosas. Ignorante de que la locura es un privilegio de los vivos.
Nunca de los muertos.
Seguí caminando por estos parajes tan familiares como extraños. La brisa me acariciaba las mejillas con su frescura. Tierna, dulcemente. En un momento, mi visión se empañó con un velo inesperado.
Había lágrimas recorriendo mi cara.
Lágrimas puras, cristalinas.
Como las de un recién nacido que acaba de llegar al mundo.
* * *
RÉQUIEM POR MI ALMA (traducción por Tina Shelia)
ჩემი სულის რეკვიემი
ქალაქიდან მოშორებით, გორაკის თავზე ავათრიე ჩემი აბგა. მერე კი იქვე მდგარ ხესთან დავდე.
ჩემი საფლავის გათხრა დავიწყე....
ცოტახანში მიწამ პირი დააღო. ბუნებრივი, ჯანსაღი სურნელი ჰქონდა - განსხვავებით იმ ყველაფრისგან რაც მის ზედაპირზე ლპება და იხრწნება. აბგას პირი მოვხსენი და იქიდან ერთი მეორეს მიყოლებით ამოვიღე ჩემი სურვილები.
ყველა როგორი მოძველებული, სულელურია...
თითქმის არამატერიალური თავისი არარეალური არსის გამო. ცვიოდნენ და ცვიოდნენ. მესმოდა როგორ ენარცხებოდნენ ფსკერზე.
შემდეგ აბგიდან ამოვიღე და მოვისროლე ყველა ჩემი მოგონება. ათასობით მოგონება...ყველანაირი ფორმის, ზომის, ასაკისა და ფერის, რომლებიც თითქმის მთლიანად იყო დაფარული გაყინული გრძნობებით. წამიერად დროის სიღრმეებიდან იმ ძველ დროში მაბრუნებდნენ. ამდენი მოგონება....ბოლო არ უჩანდა. აი, ბოლო მათგანი ჩავარდა საფლავში. ახლა ისინი ყველა უკეთეს ადგილას არიან.
ყველა! გამონაკლისის გარეშე.
ვცლიდი რა აბგას ჩემს სხეულს მზარდი შფოთვა და რაღაც გაურკვევლობის შეგრძნება დაეუფლა. დარტყმებს ვგრძნობდი...შინაგან ნაკაწრებს. ყოველჯერზე უფრო და უფრო ძლიერს და სასოწარკვეთილს.
ვიცოდი რაც იყო.
რაც უნოდოდა.
მაგრამ ამ წუთამდე მე არ ვიყავი მზად მიმეღო გარდაუვალი გადაწყვეტილება. ეს ის იყო, რისი სათანადოდ გაკეთებაც მხოლოდ მე შემეძლო. გავიხადე პერანგი და ავიღე პატარა ხის ნაჭერი, რომელიც კბილებშუა ჩავიდე. მუხლი მოვიდრიკე ჩემს საფლავთან და ღრმად ჩავისუნთქე. შინაგანი დარტყმები ძლიერდებოდა. მათაც კარგად უწყოდნენ თუ რა მოხდებოდა.
ორივე ხელით ჩემს მთრთოლვარე ნეკნებს შევეხე. ეს ისე სწრაფად უნდა გამეკეთებინა როგორც შევძლებდი. ცერა თითები ჩავასე მათ ქვემოთ.
ტკივილი აუტანელი იყო.
ცხელი სისხლის ნაკადი ვიგრძენი სხეულზე. პირში რომ ხე მედო გავტეხე.
ორივე მხრიდან გადავიგლიჯე. ხორცი ღია იყო. მთელი ძალით ვყვიროდი. ჩემი გონება გიჟი ყვავივით დაჰქროდა, მაგრამ სანამ გაქრებოდა მე ვცდილობდი დამესრულებინა საქმე... თუ გაგრძელებას ვერ შვეძლებდი ყველაფერი ამაო და ფუჭი იქნებოდა.
მკერდი ჯერ ბოლომდე არ იყო გახსნილი მაგრამ ბევრიც არ უკლდა. უცბად ემოციების ველური ნაკადი ამოვარდა იქიდან, გაქანდა და საფლავში ჩახტა.
როცა ჩემი საბოლოო ფიქრები ამოვანთხიე მე შემაძრწუნა ნანახმა.....
ამას ვერასდორს წარმოვიდგენდი....
ცისკრის გრილმა ნიავმა გამაღვიძა. ვერაფერს ვგრძნობდი. მკერდზე ხელი ვიტაცე. ბოლომდე დახურულიყო, ისე მტკიცედ როგორც ორი ერთმანეთზე გადაჯაჭვული ხელი. რაღაცამ უცბად მაიძულა თავი გვერდზე მიმეტრიალებინა. ეს პატარა ცხოველი იყო, რომელიც ფეთქავდა. უფრო სწორედ ასე მეგონა სანამ უკეთესად დავაკვირდებოდი. ეს სხეულის ნაწილი იყო.
ეს ჩემი გული იყო.
მას საფლავიდან, თავის საბოლოო განსასვენებლიდან რამოდენიმე სანტიმეტრი აშორებდა. ძველ ხილს მაგონებდა....დანაოჭებულს. ხელში ავიღე და ვიგრძენი მისი სუსტი გულისცემის სითბო, ვითარცა მომაკვდავი ექო დიდი ხნის წინ არსებული დროის.
მე ის გადავაგდე სიბნელეში. რომ მეტი აღარასოდეს მენახა.
პერანგი ჩავიცვი და აბგისკენ გავეშურე. შიგნით კიდევ დარჩენილიყო რამოდენიმე უსარგებლო აზრი და ორიოდე ილუზია, რომლებიც დღის შუქზე სასაცილოდ და საცოდავად გამოიყურებოდნენ. მოვრჩი აბგის დაცარიელებას და გვედით მოვისროლე. საფლავის მიწით ამოვსებას შევუდექი. ნაპრალის შიდა მხრიდან ჩურჩული და გაურკვეველი ბურტყუნი ისმოდა, უნდოდათ რომ შემემჩნია.
მაგრამ მე გავუძელი და ცალი თვალითაც კი არ შემიხედავს. მე არც მქონდა უფლება შემეხედა რადგან ისინი უკვე მე აღარ მეკუთვნოდნენ. ისინი სხვა ვიღაცასთან უფრო ახლოს იყვნენ, ვიღაცასთან ვინც უკვე აღარ არსებობდა. გავაგრძელე მიწის მიყრა და ხმების უგულებელჰყოფა.
მალე ამოვსავსე საფლავი და მოვასწორე. ერთი შეხედვით ვერავინ მიხვდებოდა რომ ამ ხესთან საფლავი იყო. ტანსაცმელი გავისწორე და გორაკიდან ჩამოსვლა დავიწყე.
უკანმოუხედავად...
ჩემი ნაბიჯი მტკიცე იყო. ჩემი აზრების ნაკადი ქვებს მოუყვებოდა.
შორს ხალხი უკვე იღვიძებდა, მათ უკან კი ჯერ კიდევ ღამე სუფევდა. ჩემსკენ მომავალი ადამიანი შევნიშნე, ხელჯოხს ეყრდნობოდა. ადამიანი, რომელსაც ადრე შევხვედრილვარ, შემომხედა და გამიღიმა. როდესაც ერთმანეთს გავუსწორდით მითხრა:
მეგობარო, ლუის! შენც დილაუთენია ამდგარხარ!
„მე არ ვიცნობ ლუისს“- ვუპასუხე. და თქვენ? დარწმუნებული ხართ რომ მას იცნობთ?
კაცმა გაკვირვებისგან პირი დააღო და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
როგორ...შენ... დაიწყო მან.
მე მივუახლოვდი და ყურში ჩავჩურჩულე.
„არასოდეს გამოელაპარაკო უცხოებს, რამეთუ არიცი რა შორს შეიძლევა იყვნენ ისინი..“
ხალხი აღარ ჩანდა.
მე გზა განვაგრძე და ვგრძნობდი თუ რა ფიქრები ტრიალებდა ჩემი ნაცნობის თავში, რომ მე გავგიჟდი, რომ რაღაც საშინელება გადამხდა თავს. უბედური, არ იცის რომ სიგიჟე ცოცხლების პრივილეგიაა.
და არასოდეს მკვდრების.
გზას მივუყვებოდი, რა ნაცნობი ადგილებია, რა უცნაურია. ნიავი ჩემს ლოყებს საამოდ ელამუნებოდა. ჩემი მხედველობა მოულოდბენლად ჩამოფარებულმა ფარდამ დააბუნდოვნა.
სახეზე ცრემლი მდიოდა.
ცრემლები სუფთა კრისტალის.
როგორც ახლადდაბადებულს, რომელიც ეს-ესაა მოევლინა სამყაროს.
Traducción por TINA SHELIA (http://gardeniaaa.blogspot.com/)
